Academie voor Beeldende Kunsten Mol

Kunst nieuws

De Vele Veroveringen van Zeus: #MeToo van een Oppergod

Kunst nieuws - 12 uur 51 min ago

Gister werd Harvey Weinstein veroordeeld vanwege verkrachting en seksueel overschrijdend gedrag. Dankzij de #MeToo beweging kwam de zaak aan het rollen. Hoe anders was dit in dit Griekse oudheid, waar goden zelf knappe meisjes verkrachten. Vooral oppergod Zeus was verwikkeld in talloze seksuele avontuurtjes….

Zeus had een oogje op de aantrekkelijke Danaë. Deze jonge koningsdochter was opgesloten door haar vader om haar te beschermen tegen minnaars. Zeus liet zich daar echter niet door weerhouden. Hij wist bij Danaë te komen in de vorm van een gouden regen, door het raam. Negen maanden later kreeg Danaë een zoon.

Zeus als Verkrachter
Het verhaal van Danaë staat niet op zichzelf. In de Griekse mythologie lijkt Zeus soms een geilaard die zijn lust nauwelijks in bedwang kan houden. Om bij Leda te komen veranderde hij in een zwaan, voor Europa werd hij een stier en bij Antiope nam hij de gedaante van een Satyr aan. Zeus had ook oog voor jonge mannen en versierde Ganymedes als adelaar en voerde hem mee naar de Olympus, waar hij wijn mocht schenken.

Is deze oppergod net zo’n serieverkrachter als Harvey Weinstein? In de Griekse mythologie werd dit zeker niet zo gezien. De vrouwen worden vaak aangeduid als minnaressen of liefdes van Zeus. Niemand maakt zich druk om de gevoelens van de slachtoffers, alsof het een eer is om seks te hebben met Zeus.

Veranderend perspectief
In de kunstgeschiedenis is de verandering van perceptie goed te zien. De mythe van Danaë is lange tijd gebruikt om een verleidelijke vrouw te kunnen schilderen. Titiaan maakte maar liefst zes schilderijen van Danaë en zijn werk groeide uit tot een archetype voor latere kunstenaars. Titiaan schilderde de jonge Danaë naast een oude bediende als contrast tussen jong en oud, knap en lelijk. Hij benadrukte haar verleidelijkheid en gaf haar een houding van overgave.

Maar met 20e eeuwse ogen kijken we anders aan het verhaal van Danaë. De Russische kunstenaar Vadim Zhakarov liet tijdens de Biennale van Venetië in 2003 gouden munten uit het plafond vallen. In de ruimte waar de munten terecht kwamen, mochten alleen vrouwen naar binnen. Op de muur stond: “Heren, de tijd is aangebroken om onbeschoftheid, lust, narcisme, demagogie, valsheid, banaliteit, hebzucht, cynisme, diefstal, speculatie, verspilling, gulzigheid, verleiding, afgunst en domheid te bekennen.” Danaë werd zo het symbool van verkrachting, machtsmisbruik en #metoo.

Grieks perspectief
Is er binnen de Griekse mythologie dan helemaal niemand die zich druk maakt om het gedrag van Zeus? In onze tijd van #MeToo lijkt de “verleiding” van Zeus meer op seksueel geweld. Maar in de tijd van de Grieken werd het gedrag van Zeus hoogstens afgewezen vanwege overspel. Zeus’ vrouw Hera is de enige die consequent als slachtoffer wordt opgevoerd.

Een goed voorbeeld is het verhaal van Io. Zeus bedekte deze seksuele escapade met een flinke wolk, zodat niemand kon zien wat er gebeurde. Zeus voelde zich veilig en verleidde Io met succes. Maar Zeus ‘gevoel van veiligheid was onterecht, want de ongebruikelijke bewolking boven Argos maakte Hera juist nieuwsgierig. Toen Hera een kijkje kwam nemen, veranderde Zeus Io snel in een koe. Pas jaren later zou Io weer terug veranderen naar een mens. Maar niemand die zich daar druk om maakte….

Categorieën: Kunst nieuws

EU claimt Parthenon Beelden uit British Museum

Kunst nieuws - do, 20/02/2020 - 09:52

De Europese Unie vraagt het Verenigd Koninkrijk om teruggave van de beroemde Elgin Marbles. Deze marmeren beelden die ooit het Parthenon sierden, werden in de 19e eeuw door Lord Elgin meegenomen. Sindsdien worden ze tentoongesteld in het British Museum. In een eerste reactie laat het British Museum weten niet van plan te zijn de beelden te retourneren.

Griekenland vraagt al jaren om de teruggave van de Parthenonsculpturen. In ontwerpdocumenten voor de onderhandelingen over de toekomstige handelsrelaties tussen het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie, blijkt dat Griekenland voor het eerst steun krijgt van de EU. In het document staat geschreven  dat “de partijen, in overeenstemming met de regels van de Unie, kwesties [zullen] adresseren die betrekking hebben op het retourneren of schadeloosstellen van onwettig verwijderde culturele objecten aan de landen waar ze vandaan komen.”

Lord Elgin
In de 19e eeuw was Griekenland onderdeel van het Ottomaanse rijk. Thomas Bruce, de 7e Graaf van Elgin, was destijds Brits ambassadeur en kreeg van de sultan toestemming om de beelden te onderzoeken. Tussen 1801 en 1804 bracht hij de marmeren beelden van Athene naar Londen. Later werden de beelden verkocht aan de Britse regering en in 1816 werden de Elgin Marbles opgenomen in het British Museum in Londen.

Een deel van de beelden toont de strijd tussen de Lapithen en de Centauren. De Lapithen waren een bergvolk in Thessalië, die vaak worden beschreven als stormdemonen. Op het fries staat een parade afgebeeld tijdens het religieuze Panathenaia festival. Het fries is 160 meter lang en bestaat uit 378 mensen en 245 dieren.

Al decennia lang claimt Griekenland dat de beelden onrechtmatig zijn verkregen. Toestemming voor onderzoek is immers niet hetzelfde als toestemming om de beelden van het Parthenon te verwijderen. De Griekse regering spreekt daarom van kunstroof. Lange tijd hielden de Britten vol dat de beelden in Londen beter geconserveerd zouden worden. Maar deze tegenargumenten hebben nog maar weinig overtuigingskracht, aangezien Griekenland een modern museum heeft gebouwd dat in 2009 zijn deuren opende.

Europese Unie
De EU bemoeide zich tot op heden niet met de Griekse claim. Het Verenigd Koninkrijk en Griekenland waren immers beide lidstaten van de unie. Maar na de Brexit lijkt het standpunt van de EU veranderd en zijn ze de marmeren beelden op de agenda gezet bij het opstellen van een handelsovereenkomst. Het is duidelijk dat de EU een harde lijn kiest bij deze onderhandelingen.

Het British Museum heeft in een reactie laten weten niet van plan zijn de beelden te retourneren. Volgens de woordvoerder zijn de beelden met toestemming de Ottomaanse sultan naar het Verenigd Koninkrijk gekomen en is er dus geen sprake van diefstal. Ook Downing Street heeft laten weten dat teruggave “is just not happening”.

UNESCO en de Britse Liberal Democrats spraken zich eerder al uit voor teruggave. Met deze nieuwe stap van de EU zal de druk op het British Museum alleen maar toenemen. Wij volgen het verhaal de komende tijd en houden u op de hoogte!

Categorieën: Kunst nieuws

Navolgers stelen de show bij Caravaggio-Bernini tentoonstelling

Kunst nieuws - ma, 17/02/2020 - 08:14

Caravaggio en Bernini roepen emotie op met kunst. Hun schilderijen en beelden tonen dramatische lichteffecten, wijdse gebaren en overdonderd realisme. Het Rijksmuseum laat zien hoe vooruitstrevend hun aanpak was. Toch zijn het vooral de werken van navolgers die indruk maken in Amsterdam.

Begin 1600 veranderden Caravaggio en Bernini de kunst radicaal. Caravaggio ontwierp dynamische taferelen met een krachtig clair-obscur. Bernini zocht de grenzen op van wat in marmeren mogelijk is. Beide probeerden hiermee de emotie over te brengen uit Bijbelse en mythologische verhalen. Hun werk was zo overdonderend dat kunstenaars in heel Europa hun stijl, tegenwoordig bekend als de barok, gingen volgen.

Tentoonstelling Caravaggio en Bernini in Het Rijksmuseum. Foto: Olivier Middendorp

Detail
Het verhaal van het ontstaan van de barok is al vaak verteld. Maar zelden is in Nederland zo’n schitterend overzicht gegeven van de Italiaanse barok als nu in het Rijksmuseum. Meestal worden de dramatische composities of de indrukwekkende licht-donker effecten uitgelicht als kernmerken van de barok, maar in het Rijksmuseum valt vooral het realisme op.

In Caravaggio’s Doornenkroon (boven dit artikel) hebben de soldaten vieze nagels. Ze hebben gebruinde hoofden, maar hun lichamen hebben minder zon gezien. Het verslagen gezicht van Jezus, de kloppende ader in zijn hals, het is allemaal levensecht. Ook de beelden van Gianlorenzo Bernini maken veel indruk. Het detail in de kraag van Thomas Baker is vrijwel onmogelijk in marmer te maken.

Onbekende helden
Het is indrukwekkend dat zo’n 20 werken van Bernini en Caravaggio naar het Rijksmuseum zijn gekomen. Toch zit het grootste plezier van de tentoonstelling in de onbekendere meesters uit de barok. Een beeld van Kardinaal Borghese door Giuliano Finelli is minstens net zo schitterend als het werk van Bernini. Het detail in zijn verveelde gezicht en de half losse knoopjes rondom zijn dikke lichaam, laten zien wat voor een man hij geweest moet zijn.

Ook tussen de schilderijen zijn het de onbekendere namen die de show stelen. De extase van Maria Magdelena van Artemisia Gentileschi is het meest emotionele schilderij van de expositie. Giovanni Baglione toont de mogelijkheden van clair-obscure met zijn Allegorie voor de hemelse en aardse liefde. Naast deze overtuigende doeken voelen de werken van Caravaggio zelf een beetje stijfjes aan.

Vijf sterren
Caravaggio-Bernini is een rijke expositie, waarover talloze verhalen te vertellen zijn. Naast het ontstaan van de barok, zijn bijvoorbeeld de ontwerpen te zien die Bernini maakte voor fonteinen en beelden in Rome. Ook is het ruim aandacht voor de navolgers van de Italiaanse barok, zoals Poussin in Frankrijk en de Utrechtse Caravaggisten. Geschiedkundigen vinden in de tentoonstelling het verhaal van de contrareformatie, waarin de katholieke kerk kunst gebruikte als wapen tegen het protestantisme.

Schitterend vormgegeven in lichte pastelkleuren toont het museum de rijkdom van de barok. Het Rijksmuseum heeft zelfs zoveel schilderijen naar Amsterdam gehaald, dat de zalen op het einde erg vol en smal worden, maar dat is het enige minpuntje van deze schitterende expositie.

Het Rijksmuseum positioneert zich de laatste jaren steeds vaker als het museum van de Nederlandse (kunst)geschiedenis. Maar Caravaggio-Bernini laat zien dat het museum groter kan denken. Het Rijksmuseum is een leidend museum in Europa en zou vaker dit soort grote namen naar ons land moeten halen.

Categorieën: Kunst nieuws

Symboliek, Porno en Flower-Power in Klimt’s Kus

Kunst nieuws - vr, 14/02/2020 - 10:57

Vandaag op Valentijnsdag kijken we naar de meest iconische kus in de kunstgeschiedenis. Zijn stralende gouden kus leverde Gustav Klimt kritiek op vanwege de erotische lading, maar werd later toch populair dankzij de flower-power beweging. Wat is de verborgen symboliek in dit schilderij?

In de Kus omhelst een koppel elkaar aan de rand van een afgrond, omgeven door een grote gouden mantel. Deze gouden cocon beschermt het paar en toont de onsterfelijkheid van hun liefde. In de mantel zijn duidelijk twee delen te onderscheiden: een hoekig geometrisch zwart-wit motief dat kracht en mannelijkheid symboliseert en bloemen en cirkels als afbeelding van vrouwelijkheid en moederschap.

De samensmelting tussen de lichamen van de geliefden staat symbool voor liefde, eenheid en sensualiteit. Het werk heeft nauwelijks dieptewerking en gebruikt decoratieve patronen in de mantel. Klimt brengt zo een figuratieve ontwerp met abstracte patronen samen. Hiermee is het werk het toonbeeld van de Weense Secessie waarin kunst en design beide belangrijk waren.

Porno
Gustav Klimt maakte ‘de Kus’ vlak nadat hij het drieluik ‘FilosofieGeneeskunde en Jurisprudentie’ had afgerond voor de Universiteit van Wenen. De drie schilderijen veroorzaakte een schandaal vanwege het vele naakt en de seksuele verwijzingen. Critici vonden de schilderijen obsceen en “pornografisch”. Klimt werd hierdoor gezien als een enfant terrible.

In de Tweede Wereldoorlog zijn de drie schilderijen helaas verloren gegaan, doordat SS’ers het huis in brand zette waarin de werken hingen. Tegenwoordig kennen we de werken daarom alleen nog maar van foto’s.

Gustav Klimt – Filosofie, Geneeskunde en Jurisprudentie

Inspiratie
De kus vormt het hoogtepunt van de ‘Gouden Fase’ van Gustav Klimt. Klimt liet zich inspireren door de Byzantijnse kunst en de decoratieve elementen nam hij over van William Morris en de Arts and Crafts-beweging. Klimt was in deze jaren gefascineerd door bladgoud en gebruikte het in meerdere van zijn schilderijen. Sommige kunstkenners denken dat Klimt ook geinspireerd was door zijn vader, die goudsmid was.

De opbouw waarbij het hoofd van de man heel dicht bij de bovenkant van het canvas is geschilderd, doet denken aan houtsneden op Japanse zuilen, die Klimt gretig verzamelde. De Kus van Klimt is dus een mengelmoes van stijlen.

Flower Power
Klimt’s Kus is onmiskenbaar sensueel en benadrukt de verbondenheid tussen de geliefden. Maar de compositie van de Kus was minder expliciet dan eerdere werken, de mantel bedekt immers de lichamen van de personen. Hierdoor werd het schilderij met enthousiasme ontvangen en onmiddellijk door het Belvedere Museum gekocht voor 25.000 kronen (destijds een recordbedrag).

Maar de echte beroemdheid van Klimt’s Kus kwam pas toen zijn werk werd herontdekt in de jaren 60. De Flower-Power beweging was dol op de symbolistische verwijzingen van de Art Nouveau en de Weense Secessie. In Vogue werd in 1965 een serie foto’s van Norman Parkinson geplaatst waarin vrouwen poseren voor de schilderijen van Klimt. Sinds de hippie-tijd zijn de schilderij van Klimt altijd populair gebleven.

Categorieën: Kunst nieuws

De ‘Splash’ van David Hockney: Een Icoon onder de Hamer

Kunst nieuws - wo, 12/02/2020 - 09:47

Bij Sotheby’s in Londen is het schilderij The Splash van de Britse kunstenaar David Hockney verkocht voor 28 miljoen euro. Het schilderij is onderdeel van drie ‘plonsen’ die tot zijn meest beroemde werken behoren. De koper is onbekend.

David Hockney kwam halverwege jaren 60 vanuit het druilerige Engeland naar het zonnige California. Hij raakte bevangen door de felle kleuren en ontwikkelde een nieuwe stijl met een geïdealiseerd gebruik van kleur en lijn. Hij schilderde modernistische gebouwen, strak blauwe luchten en palmbomen.

Zwembaden
Hockney vertelde vaak over zijn eerste vliegreis naar California: “Toen we over Los Angeles vlogen, keek ik naar beneden en zag overal blauwe zwembaden. Ik realiseerde me dat een zwembad in Engeland een luxe was, terwijl ze in LA normaal waren vanwege het klimaat.” Zonder het op dat moment nog te weten, had hij hiermee een onderwerp gevonden dat hij tientallen jaren zou schilderen.

In de zwembaden kon Hockney alles kwijt wat California voor hem betekende: onbezorgdheid, plezier en seksuele vrijheid. In overvloedig licht schilderde Hockney naakte mannen in of rondom het water. Hockney vond in de tuinen een idyllische wereld waarin homoseksualiteit werd gevierd. Je voelt Hockney’s opwinding in de schilderijen, alsof de zwembaden klaarliggen voor een volgend bacchanaal.

Splash serie
The Splash is het tweede schilderij in een driedelige reeks. Een kleiner schilderij (The Little Splash) hangt in een privécollectie en een grotere versie (A Bigger Splash) is te zien in de Tate Britain. Juist dit laatste werk is een icoon in Engeland en heeft ervoor gezorgd dat de serie zo beroemd is geworden. De composities zijn bijna identiek, maar de huizen op de achtergrond zijn verschillend.

Hockney probeerde iets tijdelijks (de plons) om te zetten in iets eeuwigs (het schilderij). Alsof hij de tijd stil kon zetten, was hij weken bezig om het opspattende water goed weer te geven. Hij verdunde zijn verf om de mooiste effecten te krijgen. Een stukje abstractie in een figuratief schilderij.

Veiling
De zwembad-schilderijen van David Hockney doen het de afgelopen jaar goed op veilingen. Portrait of an Artist (Pool with Two Figures) werd in 2018 voor een record van $90,3 miljoen verkocht, destijds het duurste werk van een levende kunstenaar ooit. De Splash heeft nu dus 28 miljoen euro opgebracht.

Bij dezelfde veiling werd ‘Vote to Love’ van Banksy verkocht voor 1,5 miljoen euro. We schreven toevallig vorige week nog over dit schilderij. De gehele veiling bracht meer dan 100 miljoen op.

Categorieën: Kunst nieuws

De Rijkdom van de Afrikaans-Amerikaanse Kunst in Kunsthal Kade

Kunst nieuws - ma, 10/02/2020 - 12:32

Afrikaans-Amerikaanse kunstenaars hebben een verhaal te vertellen. In woord en beeld tonen ze hun dagelijks leven, de strijd tegen racisme en de rijkdom van de zwarte cultuur. Toch is Afrikaans-Amerikaanse kunst in Europa nauwelijks te zien. Kunsthal Kade biedt deze kunstenaars nu een podium in een spetterende tentoonstelling.

Romane Bearden toont ons het dagelijks leven in een zwarte wijk. In The Block zien we door de ramen kinderen spelen, vrouwen borstvoeding geven, maar ook een beeld van een engel. Het zijn de sociale omstandigheden van de zwarte gemeenschap. Weggestopt in lelijke hoogbouw zijn honderden individuele verhalen te vertellen. Toch zien we weinig van deze verhalen in de Nederlandse musea.

Romare Bearden, The Block II, 1972. Walter O. Evans Foundation for Art and Literature © The Romare Bearden Foundation. c/o Pictoright Amsterdam 2020

Tell me your Story
Kunsthal Kade geeft dit voorjaar een overzicht van 100 jaar Afrikaans-Amerikaans kunst. De kunstenaars laten zich niet laten belemmeren door vorm. Het ruwe leven in The Block wordt tastbaar gemaakt door het gebruik van gekleurd papier, tijdschriften en reclames. Het is opvallend dat er relatief weinig olieverf schilderijen te zien zijn in Amersfoort en veel collages, bewerkte voorwerpen, schilderingen op karton, en foto’s.

Juist doordat de Afrikaans-Amerikaanse kunstenaars niet gehinderd worden door de traditie van de Europese schilderkunst, komt geweldige speelsheid naar boven. Het levert een nieuwe beeldtaal op, die in olieverf onmogelijk was geweest. Als je openstaat om deze nieuwe taal te leren kennen, is er een nieuwe wereld te ontdekken.

Creatieve impuls
Zoals zwarte rappers de muziek domineren, kan ook de kunstwereld zich klaarmaken voor een nieuwe creatieve impuls. In Kunsthal Kade zijn de nieuwe helden van de hedendaagse kunst goed vertegenwoordigd. Zo hangen er felgekleurde portretten van Obama-portrettist Kehinde Wiley.

Ook Kerry James Marshall, wiens werken zeer geliefd zijn op kunstveilingen, is nu te zien in Amersfoort. Zijn schilderij Vignette is gebaseerd op Adam en Eva’s verdrijving uit het paradijs, naar de harde wereld van de werkelijkheid. Of zijn het twee slavenkinderen die proberen te ontsnappen aan hun opzichter? Deze dubbelzinnigheid kenmerkt Marshall, die het zwarte verhaal vaak combineert met verwijzingen naar de kunstgeschiedenis.

Dáreece Walker, Made in the USA, 2016. Charcoal on cardboard. Courtesy of the artist

Activisme
Veel kunstwerken in Kunsthal Kade zijn geworteld in een geschiedenis van activisme. Al eeuwenlang is de zwarte gemeenschap bezig aan een strijd tegen ongelijkheid. Soms zijn de verwijzingen heel direct zoals in de pamfletten van Emory Douglas. Soms is het subtieler, zoals de man die gefouilleerd lijkt te worden in Dáreece Walker’s Made in the USA.

Emory Douglas, Paperboy, 1969 © 2020 Emory Douglas / Artists Rights Society (ARS), New York. c/o Pictoright Amsterdam 2020

Het is een verwijzing naar de #blacklivesmatter beweging, die anno 2020 laat zien dat racisme nog aan de orde van de dag is. Zwart en wit leven in hetzelfde land, hebben dezelfde rechten, maar toch blijven de gemeenschappen vaak gescheiden. In 1845 werd de slavernij afgeschaft, in 1964 werd discriminatie strafbaar met de civil rights act, maar toch is racisme en segregatie nog niet opgelost.

Kunsthal Kade
Misschien wel het grootste pluspunt van de tentoonstelling in Kunsthal Kade is het publiek dat er op afkomt. Waar vaak grijze haren de boventoon voeren, zie ik nu een divers publiek qua leeftijd en huidskleur. Het levert bijzondere gesprekken op over de betekenis van de kunstwerken, maar ook over de afwezigheid van zwarte acteurs bij de Oscar nominaties.

Met Tell me you Story zet Kunsthal Kade opnieuw een sterke tentoonstelling neer. De afgelopen jaren brengt het museum steevast verrassende presentaties en onderwerpen. In plaats van te koketteren met grote namen, staat het verhaal van de kunst en het plezier van het kijken centraal. Tell me your Story is hiervan een goed het voorbeeld. Niet een tentoonstelling omdat diversiteit moet, maar omdat het verhaal van de Afrikaans-Amerikaanse kunst gewoon super interessant is.

Categorieën: Kunst nieuws

Oog in Oog met Jan van Eyck’s Adam en Eva

Kunst nieuws - do, 06/02/2020 - 13:22

Het Museum voor Schone Kunsten in Gent presenteert de grootste Jan van Eyck tentoonstelling ooit. De helft van Van Eyck’s gehele oeuvre hangt in Gent. Na acht jaar restauratie zijn ook de buitenpanelen van het Lam Gods in volle glorie te bekijken. Het realisme van Van Eyck is ongeëvenaard. 

Normaal hangt het Lam Gods altaar in de Sint Baafskathedraal, maar speciaal voor de tentoonstelling zijn de panelen eenmalig naar het Museum voor Schone Kunsten gehaald. Het altaar heeft een symbolische betekenis: Na de zondeval van Adam en Eva zorgt de dood van Jezus als ‘Lam Gods’ dat de mensheid van de zonde bevrijd wordt. De panelen van Adam en Eva zijn nu in de tentoonstelling te zien.

Waar het Lam Gods in de St Baafs ver boven je hoofd uit toornt, hangen de panelen nu op ooghoogte. De belevenis om oog in oog met Adam en Eva te staan, is bijna magisch. Het detail in het gezicht van de Adam, de aderen op zijn voet, het opkrullend schaamhaar en het kuiltje in zijn bovenbeen. De Bijbelse figuren blijken mensen van vlees en bloed!

Jan van Eyck Tentoonstelling – Photograph by David Levene.

Olieverf
De vooruitstrevendheid van Jan van Eyck’s realisme blijkt als zijn werk wordt vergeleken met zijn Italiaanse tijdgenoten. Naast de levensechte figuren van Van Eyck lijken de panelen van Masaccio en Fra Angelico kindertekeningen. Natuurlijk is dit precies wat de tentoonstellingsmakers beoogden, maar het was misschien interessanter geweest om Bourgondische tijdgenoten als Jan Maelwael en de Gebroeders van Limburg te tonen.

Jan van Eyck bereikte zijn realisme doordat hij met olieverf ging werken in tegenstelling tot de matte tempera verf van de Italianen. Van Eyck werd eeuwenlang onterecht aangezien voor de uitvinder van de olieverf. Hoewel deze mythe niet waar is, liet hij wel als eerste zien wat de mogelijkheden van het medium waren: hij kon met olieverf veel meer detail aanbrengen en de lichtval beter nabootsen.

In twee panelen van Sint Franciscus zijn de mogelijkheden van olieverf goed te zien. Het detail zorgt ervoor dat de rotspartijen en de planten levensecht lijken. Ook het slim gebruik van atmosferisch perspectief waarin blauwe/grijze kleuren op de achtergrond worden geplaatst, zorgt voor een realistisch beeld.

Tentoonstelling
Het Museum voor Schone Kunsten heeft geprobeerd zoveel mogelijk werken bij elkaar te brengen. Hoewel de echte topwerken uit Londen, Berlijn en Parijs helaas niet gekomen zijn, is hierdoor de grootste expositie van Van Eyck ooit ontstaan. De annunciatie uit Washington D.C. is gelukkig wel gekomen. Schitterend hoe Van Eyck een Bijbels verhaal naar een 14e eeuwse Gotische kerk brengt.

Om het gemis van sommige publieksfavorieten goed te maken, hebben de curatoren veel schilderijen van leerlingen en navolgers naar Gent gehaald. Het kijk-en-vergelijk spel dat hierdoor ontstaat, is een lust voor het oog. De thematische opzet van de tentoonstelling komt hierdoor goed uit de verf en maakt deze expositie zo de moeite waard.

Joost Vijdt
De meest spectaculaire zaal in Gent is waarschijnlijk de portrettengalerij. Naast twee panelen van het Lam Gods waarop opdrachtgever Joost Vijdt en zijn vrouw te zien zijn, hangen hier 5 portretten. De gezichten zijn zo levensecht dat je het gevoel hebt dat deze 14e eeuwse voorvaderen je zo kunnen aanspreken.

En zou dat niet mooi zijn, want misschien konden ze ons dan wat meer vertellen over Van Eyck. Want zelfs na deze tentoonstelling blijft Jan van Eyck een mysterie. Hoe bereikte hij dit ultieme realisme zonder echte voorgangers en leermeesters? De tentoonstelling in Gent weet ons 6 eeuwen na zijn dood nog net zo te verwonderen als zijn tijdgenoten.

Categorieën: Kunst nieuws

Kunstkalender Februari 2020 – Picasso, Caravaggio, Van Gogh en meer

Kunst nieuws - zo, 02/02/2020 - 08:33

Iedere maand brengt //Vensters kunstmagazine een overzicht van de hoogtepunten uit de kunstwereld. Februari is een drukke maand vol nieuwe tentoonstellingen met veel grote namen: Picasso, Matisse, Caravaggio, Breitner, Moesmanm Bernini, Van Gogh en nog heel veel meer…

//Vensters’ keuze uit de tentoonstellingen die openen deze maand:

Picasso & Matisse. Beauty is a line
Vanaf 1 februari 2020 in het Rijksmuseum Twenthe, Enschede
In samenwerking met Kunstmuseum Pablo Picasso te Münster presenteert Rijksmuseum Twenthe werken van Picasso en Matisse, in een dubbeltentoonstelling over de lijn in de beeldende kunst. Aan de hand van werken uit het grafische oeuvre van deze giganten van de moderne kunst, en vele andere werken van onder meer Toorop, Kirchner en Van Heemskerck, bestudeert het museum de lijn als het fundament van de moderne kunst. Als grootmeesters van de moderne kunst, beheersten Pablo Picasso en Henri Matisse als geen ander de kunst van de lijn. Want de lijn is het ultieme gereedschap voor de moderne kunstenaar aan het begin van de 20ste eeuw, wanneer kunst steeds meer om interpretatie, expressie en vorm ging draaien. Lijnen geven betekenis aan vormen; lijnen hebben zoveel zeggingskracht, dat met een simpele pennenstreek een herkenbaar gezicht, figuur of object op papier kan worden gezet; lijnen scheiden hoofdzaak van bijzaak, kleden uit, tot alleen de essentie overblijft. Geholpen door onze verbeelding, is de lijn de taal van de moderne kunst.

Breitner vs. Israels
Vanaf 1 februari 2020 in Kunstmuseum, Den Haag
In het voorjaar van 1892 staat Isaac Israels (1865-1934) voor de etalage van een kunsthandel in Amsterdam oog in oog met een prachtig stadsgezicht in de sneeuw. Het is een schilderij van George Hendrik Breitner (1857-1923) en het maakt een verwoestende indruk op hem. “Ik dacht, ik schei er mee uit, tegen zulk werk kun je toch niet opschilderen” schrijft Israels aan een vriend. Kort daarvoor waren de rollen nog omgedraaid. De zeven jaar oudere Breitner moest met jaloezie toezien hoe wonderkind Israels al op zestienjarige leeftijd zijn intrede maakt in de kunstwereld. De zoon van Jozef Israëls wordt gezien als de kroonprins van de Nederlandse schilderkunst. Maar als Israels los probeert te komen van zijn beroemde vader, kijkt hij juist naar de losse toets waar Breitner succesvol mee is. De onderlinge rivaliteit tussen deze twee schilders zorgt jarenlang voor spanningen. Gedurende hun gehele carrière hebben Breitner en Israels elkaar bewonderd, benijd en geïnspireerd. Dankzij deze jarenlange wedijver hebben zij het beste in elkaar naar boven gehaald. Kunstmuseum Den Haag staat met de tentoonstelling Breitner vs Israels – Vrienden en rivalen voor het eerst in de kunstgeschiedenis uitgebreid stil bij deze artistieke bokswedstrijd.

Tell me your Story
Vanaf 8 februari 2020 in Kunsthal Kade, Amersfoort
Voor het eerst in Europa: 100 jaar Afrikaans-Amerikaanse kunst gebaseerd op Storytelling. Vanaf 8 februari tonen 50 kunstenaars de visueel overweldigende rijkdom van de zwarte cultuur. Rond de 140 bruiklenen, voornamelijk uit Amerika, komen naar Amersfoort. Het werk van een groot deel van de kunstenaars was niet eerder in Nederland te zien. Maak kennis met de kernfiguren van de Afrikaans-Amerikaanse kunst en ontdek hun verhaal. Tell Me Your Story start bij de Harlem Renaissance. In de jaren twintig maakten Afrikaans-Amerikaanse schrijvers, muzikanten en theatermakers furore in Harlem, wat zich vertaalde in de beeldende kunst. Vandaag beleeft de rijkdom van de zwarte cultuur opnieuw een renaissance. In de Verenigde Staten zijn Afrikaans-Amerikaanse kunstenaars zichtbaarder dan ooit. De tentoonstelling plaatst de hedendaagse kunstenaars in de context van hun voorgangers.

Caravaggio x Bernini: Barok in Rome
Vanaf 14 februari 2020 Rijksmuseum, Amsterdam
Een nieuwe generatie ambitieuze kunstenaars aangevoerd door de briljante schilder Caravaggio en de geniale beeldhouwer Bernini schudde in de eerste decennia van de 17de eeuw de ingedutte eeuwige stad Rome wakker. Zij introduceerden een nieuwe kunsttaal, waarbij niet langer elegantie de norm was, maar het oproepen van emoties: de barok. Theatrale kunst met drama, dynamiek en bravura. Een kunst waarbij schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur innig samenwerkten. Een revolutie in de westerse kunst, die in Rome begon en in heel Europa zijn sporen naliet. Meer dan zeventig meesterwerken van Caravaggio, Bernini en hun tijdgenoten zijn te zien op de tentoonstelling Caravaggio-Bernini. Barok in Rome. De schilderijen en beeldhouwwerken zijn afkomstig uit internationale musea en uit particuliere collecties.

De tranen van Eros: Moesman, surrealisme en de seksen

Vanaf 15 februari 2020 Centraal Museum, Utrecht
In deze tentoonstelling wordt het werk van de enige officieel erkende Nederlandse surrealist Johannes Moesman (1909-1988) geplaatst in de context van zijn internationale tijdgenoten. Naast Salvador Dalí, René Magritte en Max Ernst is er voor het eerst veel ruimte voor vrouwelijke surrealisten als Claude Cahun, Leonora Carrington en Leonor Fini. Bovendien is er werk te zien van hedendaagse kunstenaars als Sarah Lucas, Gillian Wearing, Paul Kooiker en Viviane Sassen. Moesman verbeeldde zijn seksuele fantasieën in een tijd dat daar, zéker in Nederland, een groot taboe op rustte. De surrealisten gingen gretig met het thema aan de slag, om zich te bevrijden van het verstikkende conformisme van hun tijd. Bijna 100 jaar na de geboorte van het surrealisme, leven we in het #MeToo-tijdperk met verschuivende machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen. Hoe verbeeldden de surrealisten destijds hun opvattingen over ‘mannelijkheid’ en ‘vrouwelijkheid’? En hoe kijken wij nu aan tegen hun visies op seksualiteit en gender?

In the Picture
Vanaf 21 februari 2020 Van Gogh Museum, Amsterdam
Het Van Gogh Museum presenteert in het voorjaar van 2020 een tentoonstelling die volledig draait om de rol en betekenis van het kunstenaarsportret. Zo’n 75 portretten geven een veelzijdig beeld van de rijkdom aan zelfportretten en portretten die kunstenaars van elkaar maakten in de tweede helft van de 19de eeuw en de vroege 20ste eeuw. Thema’s als identiteit en imagovorming staan hierbij centraal. De tentoonstelling brengt grote namen en nieuwe gezichten samen. Behalve portretten van Vincent van Gogh zijn er onder meer werken van Edvard Munch, Gustave Courbet, Francis Bacon en Helene Schjerfbeck te zien. Daarnaast presenteert In the Picture werk van moderne en hedendaagse kunstenaars die zich lieten inspireren door de zelfportretten van Van Gogh.

Aanraders op TV en in de bioscoop komende maand:

Mary Beard’s Shock of the Nude (BBC)
Vanaf maandag 3 februari wekelijks om 22h00 op BBC2
Tweedelige documentaire waarin Mary Beard haar persoonlijke visie geeft van de rol van de naakt in de westerse kust. Kunst provoceert om na te denken over sex en moraliteit. Beard kijkt ze naar de invloed van naakt in de kunsten op onze hedendaagse perceptie van schoonheid en genderpolitiek. Ze gaat op reis naar kunstwerken uit allerlei tijden om de vraag te beantwoorden: Waarom zijn kunstenaars en het publiek zo geobsedeerd met het naakt?

Hier zijn de van Rossems (NTR)
Vanaf dinsdag 4 februari wekelijks om 20h30 op NPO2
Ze zijn weer terug! Na het uitstapje naar Duitsland van Maarten en Vincent van Rossem voor Broeders in Berlijn nu weer met z’n drieën. Sis doet volop mee en speelt als altijd een belangrijke rol bij de verkenningstochten van een zestal steden. De Van Rossems vertellen over die steden als vanouds: met veel kennis, zonder enige opsmuk en met gevoel voor humor. Maarten doet dat vanuit zijn specialiteit, geschiedenis, Sis als kunsthistorica en Vincent als expert op het gebied van architectuur. Hier zijn de Van Rossems gaan dit jaar naar Zutphen, Gouda, Bergen op Zoom, Antwerpen, Leiden en Leeuwarden.

Historisch Bewijs (AVROTROS)
Vanaf woensdag 5 februari wekelijks om 20h30 op NPO2
In drie Nederlandse musea staat een boekenkist waarin Hugo de Groot in 1621 uit Slot Loevestein zou zijn gevlucht. Maar er kan er maar één de echte zijn…. In het nieuwe programma Historisch Bewijs wordt de zoektocht van een team experts van het Rijksmuseum gevolgd. Zij doen er alles aan om de onderste steen boven te krijgen in een baanbrekend onderzoek naar deze boekenkisten en andere unieke voorwerpen van groot historisch belang. Voor eens en altijd komt er antwoord op de vraag: Is het echt of niet?

Leonardo: the Works
Vanaf 13 februari in de bioscoop
Leonardo da Vinci staat bekend als ’s werelds populairste kunstenaar. Verschillende televisieprogramma’s en films hebben zijn genialiteit getoond, maar niet altijd staat het meest cruciale element centraal: zijn kunst. Leonardo’s onvergelijkbare schilderijen en tekeningen zijn de focus van Leonardo: The Works. Elk schilderij wordt getoond in Ultra HD-kwaliteit zoals het nog nooit eerder op het bioscoopscherm te zien is geweest. Denk bijvoorbeeld aan de Mona Lisa, Het Laatste Avondmaal, De dame met de Hermelijn, Ginevra de’ Benci, Madonna Litta en Maagd op de Rotsen, om er enkele te noemen.

//Vensters leest graag bij collega-schrijvers om op de hoogte te blijven van het kunstnieuws en achtergronden. Dit waren de hoogtepunten van afgelopen maand:

Toos van Holstein: Mannelijk Chauvinisme en Vrouwen in de Kunst
@ https://toosvanholstein.wordpress.com/2020/01/16/mannelijk-chauvinisme-en-vrouwen-in-de-kunst/
Kunstenaar Toos van Holstein brengt in haar blog vrouwelijke kunstenaars onder de aandacht.

Whitechapel Gallery: Francis Alys wins Art Icon Award [EN]
@ https://www.whitechapelgallery.org/about/press/whitechapel-gallery-art-icon-2020-partnership-swarovski-francis-alys-honoured-21-january-2020/
Op 21 januari heeft de Belgische kunstenaar Francis Alÿs de Art Icon Award ontvangen van de Whitechapel Gallery.

VERONA: Alle werken van Jan van Eyck online
@ http://closertovaneyck.kikirpa.be/
Het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium (KIK) heeft het hele geschilderde oeuvre én de unieke miniaturen van Jan Van Eyck online geplaatst.

Februari 2020
2 februari: de Presentatie in de Tempel katholieke herdenking
14 februari: Valentijnsdag
23 februari: Carnaval
25 februari: Mark Rothko – 50 jaar geleden overleden

 

Categorieën: Kunst nieuws

De Verborgen Kapellen en Paleiszalen van het Vaticaan

Kunst nieuws - vr, 31/01/2020 - 08:52

Iedereen kent de Sixtijnse kapel, maar wist u dat het Vaticaan nog meer rijkversierde zalen en kapellen verborgen houdt? Normaal worden de deuren van deze luxe vertrekken alleen geopend voor hooggeplaatste gasten. Maar vandaag neemt //Vensters een kijkje in de verborgen ruimtes van het Vaticaan!

Paus Nicolaas V gaf in 1447 de opdracht tot de bouw van het apostolisch paleis. Tussen grofweg 1450 en 1600 woonden de pausen in dit gebouw, totdat paus Sixtus V een nieuw paleis liet bouwen. In het apostolisch paleis waren meerdere ontvangstzalen en kapellen die door de grootste kunstenaars van de renaissance werden gedecoreerd. Zo gaf Sixtus IV de opdracht voor de bouw van de Sixtijnse kapel. Latere pausen Alexander VI en Julius II lieten hun appartementen decoreren door Pinturrichio (Borgia Appartementen) en Raphael (Stanze van Raphael). Deze prachtige ruimtes zijn tegenwoordig onderdeel van de Vaticaanse musea. Maar veel andere zalen zijn nog altijd gesloten voor publiek en worden alleen gebruikt voor de bezoekers van de paus.

Sala Regia
Naast de Sixtijnse kapel ligt een rijk gedecoreerde zaal die ontwerpen is voor koninklijke ontvangsten, de Sala Regia (zie foto boven dit artikel). De opdracht voor deze troonzaal werd gegeven door Paus Paulus III (1534-1549). Tegenwoordig is de zaal vooral een voorkamer die gebruikt wordt om hooggeplaatste gasten te ontvangen en de Sixtijnse kapel te laten zien.

De muren van de zaal zijn versierd met frescos van Livio Agresti, Giorgio Vasari en Taddeo Zuccari. De schilderingen tonen keerpunten in de geschiedenis van de katholieke kerk zoals de terugkeer van de paus uit Avignon, de strijd met keizer Frederick Barbarossa en de Slag bij Lepanto waarin de Ottomanen werden verslagen.

Paulijnse kapel
Paus Paulus III gaf ook de opdracht voor de bouw van een nieuwe kapel, de Paulijnse kapel. Net als de Sixtijnse kapel werd ook deze Paulijnse kapel door Michelangelo gedecoreerd. Hij maakte twee grote frescos: de bekering van Paulus en de kruisiging van Petrus. Het zijn de laatste schilderwerken van zijn hand. Opvallend is dat Michelangelo een veel grovere stijl hanteerde dan in zijn eerdere werken en het schoonheidsideaal van de renaissance lijkt los te laten.

De overige frescos in de Paulijnse kapel zijn gemaakt door Lorenzo Sabbatini en Federico Zuccari. Waarschijnlijk was Giorgio Vasari de leidende kunstenaar bij het werk aan de Paulijnse kapel. Tegenwoordig wordt de Paulijnse kapel alleen nog bij bijzondere gelegenheden gebruikt door de paus. Ook verzamelen de kardinalen in de Paulijnse kapel, voordat ze naar de Sixtijnse kapel gaan tijdens een conclaaf. De kapel is niet te bezoeken voor toeristen.

Sala Ducale
De Sala Regia is ook verbonden met de Sala Ducale. Bernini creëerde deze grote ontvangstzaal in de 17e eeuw door twee zalen met elkaar te verbinden. Oorspronkelijk zaten hier kleinere ruimtes die onderdeel waren van het appartement van de paus. Maar deze kamers waren niet meer nodig, omdat de paus zijn intrek had genomen in het nieuwe apostolisch paleis.

De frescos in de Sala Ducale zijn minder uitbundig zijn dan in andere zalen en werden grotendeels gemaakt door de Nederlander Paul Bril. Hij schilderde kleine landschappen tussen een wirwar aan decoratieve motieven die gebaseerd zijn op de Romeinse tijd. Ook de Sala Ducale is niet te bezoeken voor toeristen.

Sala Ducale

Nicolijnse kapel
Op de tweede etage van het apostolische paleis liggen de kamers die Raphael beschilderde voor paus Julius II. Vlak achter deze schitterende zalen ligt een verborgen kapel die beschilderd werd door Fra Angelico in opdracht van paus Nicolaas V. In deze kleine kapel zijn de oudste frescos van het apostolisch paleis te zien. De Nicolijnse kapel is alleen op speciale tours voor toeristen te bezoeken.

Fra Angelico schilderde op de muren de levensverhalen van Sint Stefanus en Sint Laurentius, twee vroege heiligen en martelaars van de katholieke kerk. Fra Angelico gebruikte de heiligenverhalen om te benadrukken dat Paus Nicolaas V Rome zou laten herrijzen als de hoofdstad van het christendom. De grote muren in het martelaarschap van St. Stephen wijzen op de wederopbouw van de muren van Rome.

Nicolijnse kapel

Meer verborgen zalen
In het oude en het nieuwe apostolisch paleis zijn nog meer ruimtes die gebruikt worden als ontvangstzaal of als gastenpaleis. De meeste van deze kamers zijn minder uitbundig gedecoreerd dan de bovenstaande zalen. De enige uitzondering is de Sala Clementina in het nieuwe apostolisch paleis, die gedecoreerd werd door de Nederlander Paul Bril.

De enige manier om als buitenstaander deze vele mooie zalen te bezoeken, is om door de paus te worden uitgenodigd voor een bezoek. Maar dat is helaas niet voor velen weggelegd. Simpele zielen zoals ikzelf moeten het dus doen met de foto’s….

Met dit artikel eindigt de //Vensters Maand van het Vaticaan. We vierden afgelopen maand dat de serie van 15 artikelen Reizen door de Renaissance werd afgerond. Vanaf dit najaar starten we een nieuwe serie over de kunstgeschiedenis waarin het impressionisme centraal staat!

Categorieën: Kunst nieuws

Hoe Michelangelo, Bernini en Mussolini het uiterlijk van de Sint Pieter bepaalden

Kunst nieuws - wo, 29/01/2020 - 10:19

Rond 1500 gaf de paus Julius II de opdracht voor de bouw van de Sint Pietersbasiliek in het Vaticaan. Honderden jaren lang werkten de grootste kunstenaars en architecten aan dit prestigeproject. Bramante, Raphael, Michelangelo, Bernini en zelfs Mussolini hebben bepaald hoe de belangrijkste kerk ter wereld er uitziet!

In de eerste eeuw liet keizer Nero op zijn paardenrenbaan op gruwelijke wijze christenen vermoorden. Hier kwam ook de apostel Petrus, de eerste paus, om het leven. In 3e eeuw liet de eerste christelijke keizer Constantinus daarom een basiliek bouwen op deze plek: de Sint Pietersbasiliek. Ruim 1000 jaar deed de oude Sint Pieter dienst, maar eind 15e eeuw was het gebouw in verval geraakt. Pogingen van de beroemde Florentijnse architecten Leon Battista Alberti en Bernardo Rosselino om de kerk te renoveren haalden niets meer uit.

Een nieuwe kerk
Medici-paus Julius II gaf in 1505 daarom de opdracht om de oude Sint Pietersbasiliek plat te gooien en een nieuwe kathedraal te bouwen. Hij schreef een competitie uit om de nieuwe kerk te ontwerpen, die werd gewonnen door architect Donato Bramante. Bramante bedacht een kerk in de vorm van een Grieks kruis, een kruis met gelijke armen. Hier bovenop zou een grote koepel geplaatst worden.

Een grote koepel was destijds een technisch hoogstandje, dat alleen nog was toegepast in Florence. Voor de Duomo had Filippo Brunelleschi een grote koepel gemaakt, door het ontwerp van het Pantheon in Rome te bestuderen. Bramante wilde op de koepel net als op Brunelleschi’s Duomo een lantaarn-torentje bouwen. Alles had een perfecte symmetrie volgens de idealen van de Renaissance.

Domenico Cresti – Michelangelo presenteert de koepel van de St Pieter

Tien architecten
De bouw van de Sint Pietersbasiliek zou uiteindelijk 120 jaar in beslag nemen. Vele beroemde architecten waren bij de bouw betrokken. Na de dood van Bramante werd Raphael in 1514 aangesteld als opvolger. Hij besloot het ontwerp aan te passen en introduceerde een schip met zijkapellen. Maar ook Raphael overleed snel en zijn opvolgers maakte weer hun eigen aanpassingen.

Toen Michelangelo in 1547 hoofdarchitect werd van de Sint Pieter, keerde hij terug naar het oorspronkelijke ontwerp van Bramante. Hij wilde een kerk in de vorm van een Grieks kruis met een gigantische koepel, die van alle kanten te zien zou zijn. Michelangelo’s plan werd door zijn opvolgers grotendeels in tact gehouden, totdat Carlo Maderno de leiding kreeg.

Maderno herintroduceerde het schip, zodat een Latijns kruis ontstond. Hij probeerde Michelangelo’s koepel goed zichtbaar te houden. Zijn ontwerp van de facade mocht niet te opvallend zijn, zodat de koepel de meeste aandacht zou krijgen. Daarom gebruikte hij voor de facade zuilen en andere decoratieve elementen in dezelfde stijl als koepel. Bovenop de facade plaatste hij 12 beelden van Jezus en de apostelen.

Bernini
In 1626 werd de kerk na ruim 100 jaar bouwen en 10 hoofdarchitecten in gebruik genomen. Maar de bouwwerkzaamheden waren nog niet afgerond. Beeldhouwer en architect Gianlorenzo Bernini kreeg de opdracht om de binnenkant van de Sint Pieter in te richten. Boven het graf van Sint Petrus plaatste hij een enorme bronzen baldakijn met gedraaide zuilen en barokke versieringen. Ook ontwierp balkonnetjes aan de zuilen waar de koepel op rusten om de belangrijkste relikwieën van de kerk te bewaren: de speer van Longinus, die Christus zou hebben doorboord, de sluier van Veronica, met het wonderbaarlijke beeld van het gezicht van Christus, een fragment van het Kruis uit Jeruzalem en een relikwie van Sint Andreas, de broer van Petrus.

Voor de achterwand van de kerk maakte hij een monument voor ‘de Stoel van Petrus’. Bernini ontwierp een grote bronzen troon ondersteund door de beelden van vier kerkvaders: St. Augustinus, St. Ambrosius, St. Johannes Chrysostomus en St. Athanasius. In dit monument zit de oorspronkelijke houten stoel, waarvan gezegd wordt dat Sint Petrus erop gezeten heeft.

Ook werd Bernini gevraagd om het plein voor de Sint Pieter aan te pakken. Hij ontwierp een colonnade die als twee armen het plein omvat. Bovenop plaatste hij 140 beelden van heiligen die werden gemaakt door zijn leerlingen. In het midden van het plein kwam de Egyptische obelisk te staan, die ook op de paardenrenbaan van Nero had gesierd.

Mussolini
De laatste belangrijkste wijziging aan het Sint Pietersplein werden niet gemaakt door een architect, maar waren het voorstel van de fascistische president Benito Mussolini. Na het vredesverdrag tussen het Vaticaan en Italië in 1929, stelde hij voor om Rome en Vaticaanstad symbolisch met elkaar te verbinden door een lange laan. Zo zou vanuit Rome de Sint Pieterskerk goed te zien zijn.

Mussolini liet daarom een hele woonwijk voor het Sint Pietersplein afbreken, zodat vanaf de Tiber een brede boulevard ontstond. Deze majestueuze entree is tegenwoordig bij drukke gelegenheden een uitbreiding van het Sint Pietersplein. De Sint Pietersbasiliek en het plein zijn door de vele architecten een mengelmoes van stijlen en periodes. Maar door de grootte en de rijke versiering is de Sint Pieter één van de meest indrukwekkende kerken ter wereld.

Categorieën: Kunst nieuws